ضرار گفت : « حزن مَنْ ذُبح ولدها فى حجرها » ؛ اندوه من بر على ، اندوه مادرى است كه فرزندش را در آغوش سر بريده باشند ! « 1 » علامه حلّى رحمة اللَّه عليه در بُعد عبادى حضرت مىگويد : « على ( ع ) در حال نماز ، تير از بدنش كشيده مىشد ؛ زيرا او در اين حالت بطور كلى از همه چيز صرف نظر كرده و فقط متوجه ذات بارىتعالى بود و امام زين‌العابدين ( ع ) كه در شب و روز ( به نقل روايات ) هزار ركعت نماز بجاى مىآورد ، مىگفت : عبادت من كجا و عبادت على كجا ! اما كاظم ( ع ) فرموده است كه آيه شريفه : « . . . تَرَا هُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوَاناً سِيَماهُمْ فِى وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ . . . » « 2 » در مورد اميرمؤمنان على ( ع ) نازل شده است كه در صفين سرگرم نبرد با دشمن بود . در حالى كه در بين دو سپاه مراقب خورشيد نيز بود . ابن‌عباس گفت : حال كه وقت نماز نيست ، ما اكنون مشغول جنگيم . على ( ع ) فرمود : جنگ ما با آنها برسر چيست ؟ مگر نه اينكه با آنها بخاطر نماز مىجنگيم ! » « 3 » على ( ع ) در ايمان به خدا و پذيرفتن اسلام محمدى پيشاپيش همگان بود . او در دفاع از همين اسلام و حمايت از مبلغ راستين اسلام و تلاش و جدّيت در اجراى احكام الهى حتى در سخت‌ترين شرايط و ترسناك‌ترين مواضع ، پيشتاز همگان بود . او در اخلاص و وفادارى و صفاى باطن و پاكى روح ، گوى سبقت را از ديگران ربوده بود و اين مسير را تا نقطه اعلاى آن درنورديده بود و تمام مدارج عاليه و كمالات بشرى را كسب كرده بود ، كه واقعيت‌هاى تاريخى اين حقيقت را گواهى مىدهند . نمونه‌اى از آن را كه در روايت آمده است مىخوانيم : « دو ناقه فربه به رسول خدا ( ص ) هديه شد ، به اصحابش گفت : هر كدام از شما دو ركعت نماز به جاى آورد و توجهى به امور دنيا ننمايد و خاطرش با افكار دنيا مشغول

--> ( 1 ) . رك : شرح نهج‌البلاغه ، ابن ابىالحديد . چاپ بيروت ( رحلى ) ، ج 4 ، ص 277 و همين كتاب ، ص 14 . ( 2 ) . سوره فتح ( 48 ) / 29 . ( 3 ) . ر . ك : نهج الحق ، علامه حلى ، ص 247 و 248 ؛ فضائل الامام ( ع ) ؛ محمد جواد مغنيه ، ص 48 .